Blog

Da’s pech, tas weg!

Ik ben altijd een avontuurlijk persoon geweest. Al vanaf mijn kindertijd ging ik vaak naar buiten om de wereld te ontdekken. Dit gebeurde geregeld op de meest vieze manieren. Slakken kropen vaak bij ons over het tapijt omdat ik ze graag binnen nader wilde inspecteren, tot ergernis van mijn moeder. Nu ben ik 31 en ik kan met blijheid zeggen dat ik mijn honger naar avontuur nog steeds heb. Samen met een vriendengroep van me beklim ik nu geregeld berggebieden in Europa. Ons laatste tripje vond plaats op de Pedraforca, in het noorden van Spanje. Het doel van die trip was om al lopend de twee bergtoppen te bereiken.

Pedraforca!

We hadden een volle week uitgetrokken om de berg te trotseren. De Pedraforca is 2506 meter hoog. Normaliter zou je voor zo’n “kleine” berg slechts een dag nodig hebben. De meeste mensen die hem beklimmen beginnen echter niet op zeeniveau, maar juist circa 1500 hoger, op een parkeerplaats. Ons doel was echter om de gehele berg te trotseren. We begonnen in een blokhut die we een week daarvoor hadden geboekt. Het slapen verliep vlekkeloos in die warme hut. Er was zelfs een haard waaraan we onszelf konden opwarmen. De reis naar de top van de Pedraforca zouden we echter met tentjes moeten doen. Het hele gezelschap had daarom geïnvesteerd in grote rugzakken van de bekende merken zoals Osprey, Arc'teryx en The North Face. Ikzelf, aan de andere kant, had besloten goedkoop aan te doen en voor de 52ste keer de oude rugtas van mijn ouders te gebruiken. Het ding was wel 40 jaar oud, maar leek desondanks nog steeds goed bruikbaar.

Oeps!

De klim naar de top van Pedraforca was in een woord: ontzagwekkend. Het Spaanse landschap bood voldoende lust voor het oog en vormde natuurlijk ook geweldig fotomateriaal. Alles verliep formidabel, op de op-een-na laatste dag na. We hadden de top van Pedraforca een dag daarvoor bereikt en liepen voldaan naar beneden tot ik ik mijn rechteroor een scheurend geluid hoorde. Ik stopte om mijn tas te inspecteren, maar toen ik het ding met een zwaai van mijn schouders tilde scheurde een van de schouderbanden compleet los! De tas vloog compleet met inhoud de vallei in waar we juist bijna voorbij waren. Vol ongeloof keek ik samen met mijn vrienden hoe al mijn gerief stuk voor stuk uit de tas gelanceerd werd terwijl hij naar beneden rolde. Mijn ogen gingen de stille vriendengroep langs en we begrijpen allemaal dat ik die spullen nooit meer terug zou zien. Ik liet mijn hoofd vallen en voelde me behoorlijk treurig totdat Karel, een van mijn oudste vrienden me een klap op de schouder gaf en zei: “Hey, liever je tas dan jijzelf. En bovendien, nu kan je lekker naar beneden wandelen zonder 30 kilo op je rug, we zouden juist jaloers op je moeten zijn!” Ik lachte en begon weer met lopen. Zoals altijd had Karel weer eens groot gelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *